Octopath Traveler II – İnceleme

İnsan yaşlandığını en çok evvelce oynadığımız oyunların ne kadar özel olduklarını anlatırken hissediyor. Son model işlemcilerin, yapay zekâ takviyeli ekran kartlarının yokluğunu hayal gücümüz kapatıyordu. Karakterlerin fotoğrafları ve en fazla 3 satırlık metin alanlarının gerisinde o kadar macera, trajedi ve yiğitlikler yaşandı ki bu stil oyunları çağdaşlaştırıp sunmak için bile pek çok AAA stüdyosunu gölgede bırakacak derecede güçlü takımlar gerekirdi. Octopath Traveler’ı birinci çıktığında bilhassa kartlaşmış oyuncuların beğenip kültleştirmesi o yüzden büyük bir sürpriz olmasa gerek. Oyun 90’lı yılların pikselli görsellerini, çağdaş ışıklandırmalarla birleştiriyor ve bunu devasa kentler ve büyük alanlar yaratmak için kullanıyordu. Bu sayede sekiz karakter ve farklı hikayenin bir ortaya geldiği epik bir macera yaratmak izafî olarak küçük bir takımla mümkün oldu.

Peki Octopath Traveler mükemmel bir oyun muydu? Katiyetle hayır. 8 farklı karakterin tamamı ana karakter oldukları hissini uyandırmıyordu. Ortada birleşen ana kıssa de bence her kahramanın potansiyelini kullanmaktan uzaktı. Dövüşlerin dengesizliğinden ve açık dünya içeriğinin hudutlu olmasından bahsetmiyorum bile. Pekala kusursuz olmayan bir birinci oyun neden beni Octopath Traveler 2 fikri için bu kadar heyecanlandırdı? Zira ortada harika bir potansiyel var. Bu oyundan dersler çıkartarak öykülerin iç içe geçtiği, her karakterin daha manalı hale geldiği muazzam bir kıssa yaratmak pek mümkün. Kahramanların geçmişlerine nazaran birbirleriyle zıtlaştıkları farklı tahlillerin olduğu yan misyonlar ve her karakterin avantajlarının kullanıldığı güçlü savaşlar derken bence gerçek yapılmış bir Octopath Traveler 2’nin gelmiş geçmiş en güzel J-RYO’lardan biri olma potansiyeli vardı.

Hepimiz birimiz için

Serinin yeni oyununun bu potansiyele erişip erişemediği varsayım edebileceğiniz üzere bu incelemenin konusu olacak. Zati birinci oyundaki doğruları kopyalasa bile elimizde epey sağlam bir oyun oluyor. Octopath Traveler 2, birebir halefi üzere toplamda farklı hayalleri olan sekiz ana karakterin tek bir öyküde toplandığı bir oyun. Kahramanlarımızın hepsinin çok büyük gayeleri ve maksatları yok. Sakar dansçı Agnea’nın amacı dünyanın her sahnesinde şovlar yapmış bir “süper yıldız” olmak; şifacı Castti ise unuttuğu geçmişini hatırlamanın peşinde. Elbette kaybettiği krallığı geri almaya çalışan samurai Hikari ve yarı vakitli dedektif olarak çalışan rahip Temenos üzere hikayesi çok dallanıp budaklanan karakterler de var.

Hikâye olarak kimileri başından sonuna kadar epik olaylar örgüsü içinde ilerlese de bütün senaryolar ne yazık ki serinin bu oyununda da denk sayılmaz. Hikari ile başlar başlamaz kendinizi yüzlerce askerin içinde olduğu bir epik savaşın içinde buluyorsunuz mesela. Agnea’nın macerasında ise 10-15 dakika, yapacağı dans gösterisine yardım edecek yandaşlar aramakla uğraşıyorsunuz. Kulağa çok heyecanlı gelmiyor değil mi? Zira değil. Yeniden de bütün öyküler bir mühlet sonra yan misyonlara dönüşüp, ana ve daha büyük kıssaya bağlandıkları için bu durumu affedilebilir olarak görüyorum.

Karakterleri özgün kılan tek şey öyküleri değil. Hepsinin hem savaşırken hem de dünyada kullanabildikleri özgün yetenekleri var. Örneğin Hikari gündüzleri denk geldiği sıradan karakterleri düelloya davet ederek bayıltabiliyor. Bu biçimde hem o karakterin yeteneğini öğrenme talihi yakalıyorsunuz hem de kapıları bloke eden muhafazaları ortadan kaldırmak mümkün oluyor. Vakti geceye çevirdiğinizdeyse değişik bir yeteneğe sahip oluyor ve sıradan karakterlere para dağıtarak değerli bilgiler elde edebiliyor. Rastgele yapıldığında çok değerli tüyolar gelmese de yan misyonları tamamlarken hayati olabiliyor. Tekrar benzeri bir probleme parmak basacak olursak bu yeteneklerin hepsi çok özgün sayılmaz. Örneğin bu rüşvetle bilgi alma hünerini şifacı Castti tıpkı karakterlere ilaç vererek farklı bir formda de tamamlayabiliyor. Kimi karakterlerin partiye dahil edilmediği senaryolarda birbirlerinin alternatifi olmaları için yapılmış muhakkak ki lakin bütün karakterleri yanınıza kattığınız durumlarda özgünlüğünü yitiriyor bu sefer de. Tekrar de nihayetinde bu yetenekleri yan vazifeleri tamamlarken çokça kullanacaksınız. Octopath Traveler’da gece gündüz döngüsünü tek tuşla değiştirmek mümkün. Bu sayede birebir ortamlarda farklı olaylara denk gelebiliyorsunuz. Örneğin hırsızların geceleri başında muhafaza koyarak kapattıkları bir kapıyı gündüz anahtarı bularak açmak mümkün. Dilerseniz hiç uğraşmayıp kapıdaki müdafaayı da Avcı Ochette yahut Samuray İkari ile dövebilirsiniz de natürel. İki yaklaşım da teknik olarak hakikat, vazife tamamlandığı sürece farklı sonuçlar doğurmuyor.

Savaşarak ayrıldık

Oyunun savaş sistemiyse büyük oranda Octopath Traveler ile birebir. Sıra tabanlı dövüşlerde nerede ve nasıl saldırdığınız değer taşıyor. Her düşmanın zayıf olduğu elementler var. Karşınıza devasa bir domuz çıkarsa ona farklı silahlarla saldırarak neye zayıf olduğunu anlamanız gerekiyor. Düşmanlara zayıf olduğu silah ve elementlerle hasar verdiğinizde afallamalarını ve hücum sıralarını kaçırmalarını sağlamak mümkün. Ayrıyeten sersemledikleri vakitlerde fazladan hasar da alıyorlar. Her ne kadar kulağa ziyadesiyle cazip gelse de bilhassa kısım sonu canavarlarını daima sersemletmek yerine güçlü taarruzlarından evvel etkisiz hale getirmek ve zayıflatmak daha cazip oluyor bu ortada; belirtmeden geçmeyeyim. Sersemletme konusunda boost sistemi de çok işe yarıyor. Oyunda tipler geçtikçe dolan boost puanlarıyla birebir saldırıyı üç kereye kadar yapmak mümkün. Örneğin 6 “kalkanı” olan bir düşmanı sersemletmek için ikili kılıç saldırısını boostlayarak üç defa yapmak kâfi olabiliyor. Oyuna eklenen yeni özellikse Latent Power olmuş. Hasar aldığınızda ve verdiğinizde, hakikat yetenekleri kullandığınızda yahut özel eşyalar sayesinde Latent Power’ınızı doldurabiliyorsunuz. Her karakterin kendi iç gücü var ve bunlardan kimileri öteki karakterleri güçlendirirken, direkt çok güçlü taarruzlar yapan güçler de mevcut. Birebir birinci oyundaki üzere dövüşler kolay değil lakin hakikat vakitte akla yatkın atılımlar yaparak yenemeyeceğiniz düşman da neredeyse yok.

Savaşlar ve açık dünya klasik bir J-RYO başında işliyor. Kentlerde güvendesiniz fakat kent dışında gezerken bir anda kendinizi açılan savaş ekranında bulmanız mümkün. Bu sebeple teknik olarak dünyayı serbestçe gezmenize imkân olsa da aslında her yer girilebilir sayılmaz. Level 13’lük bir partiyle 20. düzey bir alana girerseniz, çok lakin çok yüksek ihtimalle ikinci tipe gelmeden partinizin birçoklarını kaybedebilirsiniz. Bu durumun tahlili de bol bol gezerek güçlenmekten geçiyor. Yetenekler kullanarak yerleşkelerdeki karakterlerin eşyalarını “almak”, rastgele oluşan savaşlara girerek karakterlere düzey kasmak ilerlemek için pek kâfi tahliller. Bilhassa sizi kilitleyen bir düşman varsa biraz gezip kahramanlarınızı güçlendirmekte utanılacak bir şey yok. Açık dünyada kimi bölgelerin erişilebilir olmaması çok önemli bir sorun değil zira her alanda çok sayıda kapalı zindan, hazine sandıklarıyla dolu alternatif rotalar ve bulmacalar var.

Yol – yemek dahil yan meslek

Aynı birinci oyundaki üzere meslek sistemi de oyundaki yerini koruyor. Karakterlerin başlangıç mesleklerine ek olarak yan mesleklere geçmek de mümkün. Bunların kimilerini oyunun sonlarına kadar açamıyorsunuz lakin tamamı ziyadesiyle güçlü ve oyun biçimini değiştirebiliyor. Tüccar Partito, savaşlarda başta etkisiz bir karakterken ikinci meslek olarak Arcanist aldığında yüksek manası sayesinde tam bir canavara dönüşebiliyor mesela.

Oyunda bence hala çok uygun çalışmayan mekaniklerin başında vazifeler geliyor. Birtakım misyonlar birebir kent içinde rahatlıkla tamamlanabilse de kimilerini tamamlamak için hakikaten müneccim olmak gerekiyor. Örneğin bir deniz fenerinin tabanında babasını bekleyen bir karakter gördüğünüzde bunun hakkında fazla düşünmüyorsunuz. Kentte birkaç kişi bu karakterden haberdar olsa da kimse babasının kim olduğunu bilmiyor ve kıssa ilerlemiyor. Ortadan saatler geçtikten sonra oğluyla ilgili söylenen bir karaktere denk geliyorsunuz lakin adam size asla beni oğluma götür falan da demiyor. Olur da akıl ederseniz Agnea yahut emsal özelliğe sahip bir öteki karakterle onu partinize katıp oğlanın yanına dönebiliyorsunuz. Karakterler bir ortaya geldiklerinde kıssalarını kalan kısımlarını anlatıyorlar. Şahsen hatırlamam gereken karakterler ve diyaloglar yerine daha pak bir vazife sistemini ve bir misyon defteri olmasını tercih ederdim. Hayatın kederleri ve onca işin gücün ortasında bir de Octopath Traveler 2’deki yan karakterlerin soy ağacını ve kaygılarını hatırlamaya çalışmak yorucu olabiliyor zira.

İlk oyundaki en değerli tenkitlerden biri sekiz karakterin kıssa boyunca fazla etkileşime girmemeleri ve birbirlerinden habersiz oldukları hissini vermeleriydi. Oyunda bu sorun hala devam ediyor. Ortam biraz daha Dungeons & Dragons başında, kıymetli kararlarda birbirleriyle çelişen ve hatta çatışan hayata bakış açıları farklı karakterlerle dolu olsaydı bence daha yeterli çalışırdı. Karakterler ortasındaki diyaloglar birincisine kıyasla bir tık daha fazla olsa da hala kâfi değil. Oyuna Crossed Paths isimli iki karakterin birlikte ilerlettiği yan öyküler eklenmiş. Bunların kimilerini açmak için farklı karakterlerin öykülerini ilerletmek kâfi oluyor. Bu yan kıssalar değişik ve eğlenceli olsalar da karakterler ortasında bir bağ oluştuğunu ana kıssa dahilinde hissettiremiyorlar. Octopath Traveler 2’ye daha fazla diyalog ve kahramanlar ortası etkileşim gerektiğini düşünüyorum. Neredeyse tamamı bıcır bıcır düzgünlük timsali olan tiplerle öykü bir müddet sonra monotonlaşmaya başlıyor zira.

Yazdığım incelemeden birkaç adım geri atıp, büyük resme bakmam gerekirse bana nazaran Octopath Traveler 2 beklentilerimi tam manasıyla karşılayamadı. Bunun nedeni oyunun makûs olması değil de birinci oyunun üzerine yapılan eklemelerin tam manasıyla oyunun muhtaçlığı olan değişiklikler olmamasından kaynaklanıyor. Octopath Traveler’ın harika formülüyle güzel bir oyun çıkarmak sıkıntı değil fakat hakikat yaklaşımla Square Enix’in elinde yeni bir Chrono Trigger olabilirdi. Şayet yeterli ve kısmen eski stil bir J-RYO arıyorsanız bence şu ortalar Octopath Traveler 2’den daha uygun bir alternatif yok. Lakin bu oyunun potansiyelini misyon rakip üretimciler bu sahayı uzun müddet boş bırakmazlar diye düşünüyorum. Oyun beni eğlenceli karakterleri, şiddetli dövüşleri ve çokça içeriğiyle tatmin etmeyi başardı. Keşke “Şu yetenekli fakat ders çalışmayan çocuk” gücünü de üzerinden atabilseydi.

Oyun Haberleri

Gönderiliyor
Kullanıcı oyu
0 (0 Oy)